Sunday, September 06, 2009
Inglourious Basterds
Naar deze nieuwe film van Quentin Tarantino keek ik al lang uit. Gelukkig vond ik ook de nodige cinefiele compagnie om van dit meesterwerk te gaan genieten in een overvolle Kinepoliszaal. “Inglourious Basterds” vertelt in Tarantino’s onvervalste stijl het verhaal van een troep losgeslagen Joods-Amerikaanse soldaten onder leiding van Aldo the Apache, een ongelikte boer uit Tennessee, vertolkt door een met de overacting wegkomende hilarische Brad Pitt. Ze werden in het door nazi’s bezette Frankrijk gedropt en moorden zich een weg naar, heu ja naar waar eigenlijk.
Wanneer zowel de “Inglourious Basterds”, zoals ze ondertussen door de nazi’s genoemd worden, als de in Parijs ondergedoken Joodse Shosanna (de bevallige Mélanie Laurent) hun kans ruiken om een grote slag te slaan, gaan de poppen nog meer aan het dansen. Het verhaal van Shosanna wordt mooi afgewisseld met dat van Aldo en de zijnen en hoeft niet onder te doen qua intrige.
Lees meer…
Tarantino weet de kijker altijd te verrassen en te boeien. Zijn cinema is gebaseerd op de old school spaghettiwesterns, en de coolness, het machogedrag en de no-nonsense schietpartijen, mooi ondersteund door de typische gedateerd klinkende soundtrack, zijn de standaardelementen. Dit verweven met uiterst geniale shots, contrasterende stijlfiguren en minutenlange dialogen zorgt voor een eigenzinnige studie van de filmgeschiedenis zonder dat het verhaal aan spanning moet inboeten.
Het begint al met de openingsdialoog. Een pluim voor de prestatie van Christopher Waltz voor zijn vertolking van “Jodenjager” kolonel Hans Landa. Zelfs als de man de hoffelijkheid zelf is, druipt de weerzinwekkende dreiging ervan af. Bovendien wordt het eten van een apfelstrudel na deze film nooit meer hetzelfde.
Banale onderwerpen weet Tarantino te verfilmen als een kippenvelmoment met komische inslag.
Andere momenten doen je dan weer vol spanning zenuwachtig schuifelen in je zetel: de opbouw van de episode in het café bv., is bloedstollend. Het begint met een relaxed sfeertje vol spel en drank en dan zwaait de sfeer opeens om en eindigt na een lange dialoog uiteraard in een explosieve climax.
Andere scènes gaan dan weer net over the top zonder dat het de kijker ergert. Ook omdat een stijlfiguur uit de horror van de vooroorlogse cinema redelijk aanslaat.
Humor en sadisme, twee elementen die op een ingenieuze manier gemixt werden. Verfijnd kun je de “basterds” moeilijk noemen. Dit zorgt dan ook voor de komische noot. Ze zijn nogal karikaturaal weergegeven, maar de personages van Shosanna, Brigitte Von Hammersmark (een knappe Diane Kruger), Landa, de Duitse soldaat Zoller zijn natuurlijker, realistischer en erg knap neergezet.
Twee en een half uur lang word je meegezogen in de avonturen van de Basterds en het verhaal van Shosanna. Een uitstekende cast en een eigenzinnige cineast. Meer heb je niet nodig om de film van het jaar te maken.
