Sunday, September 06, 2009
Terzake 2.0
Eindelijk! Rust, tijd, adem. Er werd zeer naar uitgekeken, niet het minst door de felle critici, en zie: de vernieuwde Terzake komt alvast tegemoet aan één verzuchting. Studiogasten mogen weer uitpraten. In januari 2008 kreeg het programma zijn laatste opfrisbeurt, wat resulteerde in een flitsender tempo, de bij de lancering vervloekte faits divers en de veelbesproken duopresentatie. Vooral dat laatste werkte niet, vonden ook de vorige vernieuwers, waarop men weer voor één anker koos. ‘En ankers zijn nu eenmaal meer herkenbaar, wanneer ze met minder zijn’ aldus VRT-hoofdredacteur Kris Hoflack. Dag met het handje dus voor Annelies Beck , Lisbeth Imbo en Emmanuel Rottey, die evenwel onder meer op radio en achter de Terzake-schermen present zullen blijven. De voorkant van het scherm blijft voortaan voorbehouden voor Lieven Verstraete en Kathleen Cools, die deze week de spits mocht afbijten.
Klik op Lees Meer.
Voor de relancering van zowel Terzake als zijn eigen politieke werkzaamheden trad Herman Van Rompuy voor het voetlicht. Echt veel had hij niet te zeggen, en dat was – politieke BV of niet - toch een beetje jammer. Hoe graag Kathleen Cools ook wou dat hij zei dat de belastingen fors omhoog zouden gaan, of dat De Tandt promotie verdiende, het bleef bij ‘justitie is al 15 jaar in crisis’ en ‘er zijn indiciën’ (van het Latijn indicium, ‘aanwijzing’). De indruk bleef dat hij liever nog een paar weken in Australië was gebleven. De premier deed na de opmerking van Cools over een zekere ‘melancholie’ geen moeite om die indruk weg te nemen.
Cools zelf had duidelijk minder last van in haar oortje roepende eindredacteurs dan het gemiddelde anker vorig seizoen. Ze presenteerde beheerst en stelde nogal evidente, maar ter zake doende vragen. (De vraag of de doodschop van Witsel mogelijk te maken had met de wedijver tussen Anderlecht en Standard was, niettemin, een no-brainer). En, zoals gezegd, ze werd niet verplicht om zich als een hyena op elke samengestelde zin van haar interviewee te storten. Soms mochten er zelfs twee samengestelde zinnen ononderbroken na elkaar de huiskamer in.
Tim Pauwels illustreerde ondertussen off-screen het begrotingsvraagstuk en deed dat zoals gebruikelijk kundig en droog. De Amsterdamse reportage over taalbaden voor ‘gekleurde kinderen’ bleek dan weer niet echt veel meer dan een brugje naar het gesprek met Pascal Smet. Die zelf helaas ook al niet verder kwam dan wat hij elders al had gezegd, en dus de defenestratie van Frank Vandenbroucke nog maar eens vertaalde als een nieuwe episode in het socialistisch verhaal.
Geen Terzake zonder technische flater, en deze keer liep het mis met de verbinding Brussel-Washington. Greet De Keyser standupte over het Vlaams Huis, dat bij mijn weten niet in Washington maar in New York gevestigd is – anders zou er wel héél erg gesjoemeld zijn. Mogelijk kan een journalist in Washington meer aan de weet komen over een zich ontpoppend schandaal in The Big Apple dan een redacteur in Brussel, maar dat bleek in alle geval niet uit deze interventie. Elke kans op mogelijke meerwaarde viel helemaal weg toen de laatste vraag van Cools niet eens tot in D.C. geraakte. Cools lachte even, alsof ze dat soort ongein echt wel gewoon was, en sloot af.
De vernieuwde Terzake is ‘geen revolutie’, zou Pascal Smet zeggen. Dat het nieuwsoverzicht Terzake niet meer opent, is nieuw, maar geen gouden greep: nu staat het plompverloren na het eerste item. Een cruciale impact heeft die verschuiving in geen geval. Voorts is alles een beetje soberder, een beetje rustiger, een beetje langer. Dat is vooruitgang. Deze Terzake is beter, lichtjes beter - niet omdat er goede items, rubriekjes of jingles bijgekomen, maar omdat een aantal storende hippigheden zijn weggewerkt. Rust, tijd en adem: voor een duidingsprogramma is dat nooit weg.
